Reken bij Fastshifter FT-regeldragers op ongeveer 1 drager per m² bij een dubbele regelopbouw en 3–3,5 per m² bij een enkele regelopbouw. Een vlonder van 20 m² vraagt dus ongeveer 20 dragers bij een dubbele opbouw of 60–70 bij een enkele opbouw. Dragers voor tegels zijn een apart geval: ongeveer 4 per m² bij tegels van 600 × 600 mm.
Het korte antwoord hangt af van één vraag: is de constructie opgebouwd met een enkele of een dubbele regelopbouw? Heeft u dat goed, dan is de schatting in een minuut gemaakt.
De kengetallen
| Enkele regelopbouw | Dubbele regelopbouw | Tegels op dragers | |
|---|---|---|---|
| Wat op de drager ligt | De regels die de planken dragen | Draagbalken, met regels er haaks overheen | Tegelhoeken |
| FT-dragers per m² | 3–3,5 | ongeveer 1 | ongeveer 4 (tegels 600 × 600 mm) |
| Opbouwhoogte | Lager | Hoger (twee lagen) | Laagst |
| Het meest geschikt voor | Lage opbouw, balkons, deurdorpels | Grotere oppervlakken, minder steunpunten | Keramische en betontegels |
Dit zijn de gebruikskengetallen voor Fastshifter FT-dragers. Het zijn planningscijfers, geen constructieve berekening. Het regelprofiel en de overspanningsgrenzen van de plankfabrikant bepalen nog altijd het definitieve raster.
Waarom de opbouw het aantal zo sterk verandert
Bij een enkele opbouw rust elke regel op zijn eigen dragers. De regels liggen dicht op elkaar omdat de planken op korte afstand ondersteund moeten worden; bij houten planken van 21–28 mm is ongeveer 400 mm hart-op-hart gangbaar, en veel composietplanken vragen een kleinere afstand. Elk van die regels heeft een eigen rij dragers nodig.
Bij een dubbele opbouw dragen de dragers een onderste laag draagbalken. De regels lopen op plankafstand over de draagbalken heen, maar hebben geen eigen steunpunten meer nodig. De dragers kunnen worden afgestemd op de draagbalken in plaats van op de planken, en daarom daalt het aantal naar ongeveer één per vierkante meter. Het nadeel is de hoogte: twee lagen onderconstructie vragen meer opbouwhoogte dan één.
Rekenvoorbeeld: een vlonder van 20 m²
Uitgangspunten (pas ze aan uw project aan):
- vlonder van 5 m × 4 m op een vlakke betonvloer;
- houten planken, regelafstand ongeveer 400 mm hart-op-hart, zoals gangbaar bij planken van 21–28 mm;
- regels over de breedte van 5 m verdeeld, elk 4 m lang;
- regelprofiel en afstand tussen de steunpunten gecontroleerd aan de hand van de overspanningstabel van de regelleverancier.
Stap 1: oppervlak. 5 × 4 = 20 m².
Stap 2: pas het kengetal toe.
- Dubbele regelopbouw: 20 m² × 1 = ongeveer 20 dragers.
- Enkele regelopbouw: 20 m² × 3–3,5 = ongeveer 60–70 dragers.
Stap 3: controleer met de werkelijke indeling. Met regels op 400 mm hart-op-hart over 5 m krijgt u 5000 ÷ 400 = 12,5 vakken, dus 13 vakken en 14 regels inclusief beide randen. Verdeeld over 14 regels komen 60–70 dragers neer op ongeveer 4–5 steunpunten per regel van 4 m. Vraagt de overspanningstabel van uw regelleverancier om kleinere afstanden, houd dan dat getal aan.
Stap 4: tel de extra’s op. Reken extra steunpunten bij deurdorpels, treden, kopse plankstoten en onder zware plantenbakken of een hottub, en voeg er een paar reservedragers aan toe.
Stap 5: kies de hoogtes. Meet het laagste en hoogste punt van de ondergrond. Loopt de vloer een paar centimeter af, dan heeft u twee of drie FT-maten nodig, bijvoorbeeld de FT3 40–64 mm aan de hoge kant en de FT4 64–110 mm aan de lage kant. De volledige hoogtetabel staat in vlonders op tegeldragers op dak, balkon of betonvloer.
Dragers voor tegels zijn een apart geval
Keramische of betontegels die direct op dragers liggen, hebben helemaal geen regels. Elke drager draagt tegelhoeken, dus het aantal volgt uit de tegelmaat. Bij tegels van 600 × 600 mm is het kengetal ongeveer 4 per m². De FT-tegeldragers hebben geïntegreerde voegnokken van 4 mm, en losse voegkruisjes van 4 mm zijn ook leverbaar.
Twee dingen verhogen het aantal bij tegels:
- Randen en hoeken. Tegels langs de rand hebben steunpunten nodig op hun buitenhoeken, die ze niet delen met buurtegels. Kleine oppervlakken hebben naar verhouding meer rand.
- Gezaagde tegels. Elke gezaagde tegel heeft eigen steunpunten nodig langs de zaagkant.
Bij andere tegelmaten tekent u het raster en telt u de hoekpunten.
Veelgemaakte fouten
- Het kengetal van een dubbele opbouw gebruiken voor een enkele opbouw. De vlonder veert of de regels buigen door tussen de steunpunten.
- De rand vergeten. Randplanken, afdekplanken en treden hebben ook ondersteuning nodig.
- De ondergrond negeren. Een drager is maar zo stabiel als de grond eronder. Op grond gebruikt u eerst een blokfundering of grondschroeven.
- De pads weglaten. Op dakbedekking en betonvloeren beschermt een rubber pad onder elke drager de ondergrond en dempt het geluid.
Lees verder: waarom de onderconstructie belangrijker is dan de planken.
Veelgestelde vragen
Hoeveel tegeldragers per m² voor een composiet- of houten vlonder?
Bij FT-regeldragers ongeveer 1 per m² bij een dubbele regelopbouw en 3–3,5 per m² bij een enkele regelopbouw. Het planktype bepaalt de regelafstand, en die bepaalt het aantal. Ga dus altijd uit van de maximale overspanning van de plankfabrikant.
Wat is het verschil tussen een enkele en een dubbele regelopbouw?
Bij een enkele opbouw liggen de regels die de planken dragen direct op de dragers, zodat elke regel zijn eigen rij steunpunten nodig heeft. Bij een dubbele opbouw ligt een onderste laag draagbalken op de dragers en lopen de regels er haaks overheen, zodat veel minder steunpunten nodig zijn.
Hoeveel tegeldragers per m² voor tegels?
Ongeveer 4 per m² bij tegels van 600 × 600 mm. Elke drager draagt de hoeken van maximaal vier tegels, met geïntegreerde voegnokken van 4 mm. Langs de randen zijn extra dragers nodig.
Moet ik reservedragers bestellen?
Ja, een paar. Steunpunten langs de rand, bij deurdorpels, treden en onder zware plantenbakken komen meestal boven het gemiddelde uit, en reserve op de bouwplaats is goedkoper dan het werk stilleggen.
Hoeveel belasting draagt één FT-drager?
FT-regeldragers en FT-tegeldragers zijn elk tot 800 kg belastbaar. De echte grens bij een vlonder ligt meestal bij de overspanning van de regels en de ondergrond, niet bij de drager.
